Anadolu'dan İstanbul'a para kazanmaya gelen insanlar her zaman olmuştur. Uzun zaman önce bu insanlardan fakir olanlar geçimlerini hamallık yaparak sağlarlarmış. Hamallık yapabilmek için ise kalın bir ipe sahip olmak lazımmış. Bir kalın ipe bile sahip olmayanlar ise hakir görülüp, "ipsiz" diye anılırlarmış.

İşte "ipsiz sapsız" deyimi buradan doğmaktaymış.

Uzakdoğu'da bir budist tapınağı, bilgeliğin gizlerini aramak için gelenleri kabul ediyordu. Burada geçerli olan incelik; anlatmak istediklerini konuşmadan açıklayabilmekti. Bir gün tapınağın kapısına bir yabancı geldi. Yabancı, kapıda öylece durdu ve bekledi. Burada sezgisel buluşmaya inanılıyordu, o yüzden kapıda ne vurulacak bir tokmak ne çalınacak bir zil vardı.

Kaba saba, soluk, yıpranmış giysiler içindeki yaşlı çift, utangaç bir tavırla rektör'ün bürosundan içeri girdiler. Tam bu sırada sekreter masasından fırlayarak önlerini kesti... Öyle ya, bunlar gibi ne idüğü belirsiz taşralıların Harvard gibi üniversitede ne işleri olabilirdi?

Terzi dükkanlarıyla dolu caddede terzilerden biri dükkanına şöyle bir tabela asmış: "Dünyanın en iyi terzisi". Bunu gören bir başka terzi de rekabet için tabela yazdırmış: "Evrenin en iyi terzisi". Gerçekte en iyi terzi olan adam da bir tabela asma ihtiyacı duymuş ve tabelaya yazdırmış: "Caddenin en iyi terzisi".

"Caddenin en iyi terzisi" ne kadar dar bir anlam değil mi? Fakat; "Dünyanın en iyi terzisi" ve "Evrenin en iyi terzisi"nin bulunduğu caddenin en iyi terzisi iseniz onlardan bile iyisiniz demektir.

Adam üzerine yıkılan suçtan dolayı mahkemeye düşmüş. Mahkeme öyle bir safhaya gelmiş ki artık adama ceza verilip verilmeyeceği bile tartışılır olmuş. Son karar olarak ya beraat ya idam verilecekmiş. Hakim: "İki kağıt alıp birine idam, birine beraat yazacağını" söylemiş. Adamın çektiği kağıtta ne yazıyor ise o karar uygulanacakmış.