karı

Nasreddin hoca ve hanımı gece uyuyormuşlar. Mevsim kış, hava da çok soğuk ortalık buz kesiyor. Gecenin bir yarısında birden bir gürültü patırtı ile uyanmışlar. Nasreddin Hoca:

- Hayırdır İnşallah! Ben bir bakıp geleyim! demiş.

Hava çok soğuk olduğundan yorganı da üzerine almış. Hoca bir müddet sonra yorgansız geri dönmüş. Karısı sormuş; "Ne oldu?" diye. Hoca gayet sakin:

- Yorgan gitti, kavga bitti!

Sürücü dikiz aynasında kendisini izleyen polis aracını görünce kaçabileceğini düşünüp gazlar. Ancak polisi silkeleyemediğini görünce pes ederek kenara çeker. Polis arabadan çıkıp sürücünun yanına gelir ve sorar:

- Arkadaş, çok yorgunum. Bana mantıklı bir mazeret gösterirsen seni bırakıp gideceğim.

Sürücü düşünür ve yanıtlar:

- Karım gecen ay bir polis memuru ile kaçtı. Aynada polis aracını görünce, kaçtığı polis onu geri getiriyor sandım!...

Polis:

- Pekala, gidebilirsin!...

Cafer komadadır, yanında ise karısı... Cafer'in gözleri nemli, kısık sesiyle karısına doğru bakar ve konuşmaya başlar:

- İlk işten kovulduğum zaman yanımdaydın. İflas ettiğim gün oradaydın. Vurulduğum zaman ilk gözümü açtığımda seni gördüm. Trafik kazası geçirdiğimde hastanede hep baş ucumdaydın...

Karısı takdir edilmenin mutluluğunda tabii...

- Şimdi komadayım yine başucumdasın, sonunda anladım ama çok geç oldu, yahu sen ne uğursuz karısın...

Erzurum'lunun biri İstanbul'a çalışmaya gider. Erzurum'a dönünce karısına; İstanbul'lu hanımların, akşam eve dönen kocalarını kapıda nasıl karşıladıklarını, "Hoş geldin kocacığım. Üşümüşsün. Yorulmuşsun." gibi nazik laflar ettiklerini anlatmış. Belli ki; o da karısının kendisini öyle karşılamasını istiyor. Akşam eve gelmiş... Kar, tipi, soğuk... Karısı kapıyı açmış:

- Uy kocacığım! İt gibi titriyirsin...

Akşam geç saatte eve gelen Hoca pencerede bir karaltı görür. Hanımına sus işareti yaparak tüfeğini doğrulttuğu gibi ateşler. Eve girerler, bir de bakarlar ki ateş ettikleri Hocanın cüppesi... Hoca:

- Hanım ucuz kurtulduk! Ya içinde ben olsaydım!...